Expedition Finchroad

Bill heeft een zeer gemakkelijke schrijfstijl en geeft alle mogelijke herkenbaarheid in de korte verhalen in dit boek over het dagelijkse leven. Bijna altijd is er voor degene die door Amerika reist wel de  glimlach van herkenning en vaak zelfs meer dan de glimlach. Bill schrijft scherp en hekelt een aantal 'absurditeiten' in de Amerikaanse samenleving, of het gemak waarmee vele dingen voor lief worden genomen zonder enige 'noodzaak' of eigen gedachtengang omtrent hetgeen aanvaard of en masse afgewezen wordt.
Fantastisch boek, een genot om te lezen.

Makkelijk leesbaar boek, zelfs als Engels niet je moedertaal is. Het verteld je veel over het ingeslagen pad van America en het verval van kleine dorpen/steden en het binnenland van America.
Voor de reiziger door America: Heel erg herkenbaar!

Peter Jenkins wordt hooglijk geprezen om zijn boek A walk across America in de jaren 70 en ook dit boek is een National bestseller.
Het boek ansich over Alaska was absoluut interessant, de mogelijkheid een 'inside' kijkje te nemen in verschillende kleine gemeenschappen zeer leerzaam en zeker voor degene die door Alaska reist (zoals wijzelf hebben gedaan) zeer waardevol, herkenbaar en de mogelijkheid als leidraad te nemen zeker niet onbenut te laten.
Lyrisch over zijn manier van schrijven ben ikzelf echter niet, maar dat kan ook komen omdat het engels toch een 'vreemde' taal voor me blijft

Het boek deed me soms denken aan die van Leonard van Veldhoven. Een reisboek waarin, zoals bij beide, de huwelijks- en relatieproblemen met vrouw/vriendin uitgebreid aan bod komen, daar zit ik -persoonlijk- niet op te wachten. Aan het eind van het boek schrijft hij in een resume over zijn reis: "Maar ik heb toch vooral veel genoten"  ... Toch is juist dat hetgene dat ikzelf niet uit het boek heb geproeft. Na het lezen van dit boek heb ik niet zoiets van: "Dat wil ik ook ....
 

Er worden kleine, terloopse, Amerikaanse, dingen genoemd, verder is het vooral veel sport. Heel veel sport en dan met name honkbal.
 

Met een scherpe blik en veel humor bekijks Josie de mensen, de omgeving en de dingen die ze ziet en meemaakt, die bij de lezer vaak een glimlach (van herkenning) teweeg brengt en een onbevangen blik in het Amerikaanse leven gunt. Zeer prettig te lezen boek.
 

Vooral de beschrijvingen van zijn ontmoetingen met mensen, bewoners van het land dat hij bezoekt en toeristen, zijn zeer 'treffend' en zodanig dat je je er, bijna automatisch, een beeld bij vormt.
 

Vlot geschreven boek dat de verhoudingen tussen de verschillende Midden Amerikaanse emmigranten in de, vooral zuidelijkste staten als Texas en Miami en de steden New York en Los Angeles heel helder en duidelijk naar voren brengen. Het zijn heel persoonlijke, menselijke verhalen doordat schrijvers heel bewust contact met doelgroep zoeken, met onbekende (ook illegalen) en bekende (in de Latijns Amerikanen emigrantenkringen).
Schrijvers zijn Belgen, wat qua schrijf- & leesstijl, in ieder geval voor mij, wel eens voor verrassingen zorgde.
 

De ondertitel : Kleine filosofie van het fietsen, had -bij mij- een waarschuwingsbelletje moeten doen rinkelen misschien (?)  Niet dat het boek niet leuk of vlot geschreven is, integendeel, het leest zeker prettig. De filosofie cq geschiedenis van de fiets(reizen) in de beginjaren van de fiets komen echter wel zeer frequent boven water drijven, evenals wat stukken over de (fiets)familiegeschiedenis van Peter zelf (opa had een fietsenwinkel die door vader -en oom- werd overgenomen). Ook moderne frevente  fietsreiziger nemen een belangrijke plaats in, in het boek, waardoor de belevenissen van de reis die zij zelf ondernemen, de ontmoetingen met de mensen, de indrukken die ze opdoen, de reis zelf, in dit boek (zeer) ondergeschikt wordt.

Het voorwoord en de inleiding wekte (bij mij) de indruk dat in het boek vooral verhalen en belevenissen van de straatkinderen zouden staan, aangevuld met (dagboek)fragmenten van de vrijwilligsters/auteurs. Dat viel tegen. Het eerste gedeelte gaat vooral over machtstrijd, corruptie en onderzoeken naar en over het 'ontstaan' van het fenomeen straatkinderen, waarbij de onderzoeken veelvuldig worden aangehaald. Geen vlotlezend gedeelte. De foto's, achterin, zijn allen zonder bijschrift waardoor het toch geen levend beeld wordt en niet alleen de annonimiteit van de kinderen (gegarnadeerd) blijft maar ook de context van het hoe en waarom als vreugde, spel, nieuwsgierigheid of leergierigheid geen eigen gezicht krijgt.
 

Een zeer persoonlijk verslag, waarin helaas het Venezolaanse gedeelte ook erg kort in beschreven wordt. (Al is dit wel begrijpelijk omdat schrijfster werkelijk zeer kort daar was (14 dagen?). Doordat Loeki op Curacao is opgegroeid en ten tijde van de zoektocht in Nederland woont kan zij wel heel duidelijk de cultuurverschillen in de drie betreffende landen beschrijven. Er zijn vaak herhalingen over gedachten en gevoelens die het verhaal 'langer' maken.
 

Als toekomstige reiziger door Midden Amerika wil je weten wat je tegen kunt komen. Als (voormalig) (motor)reiziger door Zuid Amerika wil je toch weten waar ze komen en hoe ze het beleven, dat maakt dat je door leest, al  is het soms behoorlijk doorkauwen, hoewel er ook best goed leesbare stukken inzitten, is de schrijfstijl niet geheel aan mij besteed.

In 1996 vertrok Jolanda naar Cusco in Peru om tijdens een eerdere vakantie ontmoette straatkinderen te gaan helpen. Twee jaar na dato kunnen zij en Tito door donateurs en giften het eerste Nino's Kinderhotel openen, waar ze met hun inmiddels 12 geadopteerde zonen (allen voormalige straatkinderen) het 2e huis van betrekken. Het hotel wordt een groot succes en er volgt een Kinder restaurant om de meest verwaarloosde kinderen 6 dagen per week een warme maaltijd te kunnen geven. Daarna komt er nog een meisjes-huis, nog een Ninos kinderhotel, weer een kinderrestaurant en weeral een meisjes-huis.

Via nieuwsbrieven en vele foto's verteld Jolanda over haar 'strijd' in het dagelijkse leven in Cusco. Het gaat goed in Peru verteld ze steeds weer in haar nieuwsbrieven, laten we hopen dat dat zo blijft. Op de hoogte blijven? www.ninoshotel.com
 

Gunt je een kijkje in de Braziliaanse Jungle wereld. Heerlijk ontspannend en (toch) onderhoudend leesvoer. Gezellig boek.
 

Daarna per, eigen overgevlogen, motor (2x BMW F650) vanaf Lima (Peru) over de Pan-Americana naar Santiago de Chili. Motoren krijgen hier een onderhoudsbeurt en wijzelf vliegen Tierra del Fuego (vuurland) alwaar een auto gehuurd wordt welke in 3 dagen 3 lekke banden oplevert. Via een mini-cruise van Porto Natales naar Puerto Montt en vandaaruit met de sneltrein (26 uur voor 1.015km!) weer naar SdC. Over de Andes naar Buenos Aires. Motoren op de boot naar huis en op verkenning in Montevideo. Familie hereniging in Brazilie waar we ma Vink oppikken en het het bruiloftsfeest van Klarin's broer meemaken.Op stenenjacht en een fantastische tocht door het moerasgebied Pantanal.

Carla van der Linden & Klarin Vink - ISBN 90-9014502-8 - Uitgeverij Vlinder Publications
(Ja... het verhaal van onze eerste jaarreis)